CZĘSTE PYTANIA

Zapalenie fałdów skóry i nieprzyjemny zapach

 Problem zapalenia fałdów skóry dotyczy buldogów francuskich, buldogów angielskich, shih-tzu oraz mopsów. Jednym słowem, dotyczy wszystkich ras psów z dużą ilością fałdów skóry.

Jest to dermatoza fałdów skóry, która jest wynikiem pewnej wady anatomicznej u tych ras, w wyniku czego dwa fałdy skóry przylegają do siebie, tworząc przestrzeń między nimi. Fałdy ocierające się o siebie, powodują macerację naskórka, a przy braku powietrza oraz przy nadmiernym wydzielaniu łoju, dochodzi do namnożenia flory bakteryjnej i tym samym do zapalenia. Niekiedy mamy do czynienia tylko z odparzeniami skóry między fałdami.

Miejscami predylekcyjnymi są: okolice nosa, fałdy idące od kącików oczu oraz nasada ogona, gdzie tworzy się podobny fałd.
Dermatoza tego typu nie stanowi zagrożenie dla życia zwierzaka. Postępowanie lecznicze zależy od tego, jak duże są zmiany skórne. Zazwyczaj wystarczy zastosowanie maści, którą nakłada się bezpośrednio na zmienione miejsca. Odpowiednią maść dobierze lekarz weterynarii. Antybiotykoterapia nie jest potrzebna, chyba że proces chorobowy będzie trwał długo, nie będzie leczony i wówczas może dojść do ropowicy.


Dobra profilaktyka pozwala w jakimś stopniu także zminimalizować problem. Właściciel powinien sprawdzać czy w okolicy miejsc narażonych na wystąpienie zmian nie występuje zaczerwienienie skóry, świąd, nieprzyjemny zapach, włos w tym miejscu może wydawać się mokry. W przypadku zaobserwowania zmian należy szybko udać się po poradę do lekarza weterynarii.

ZASADY TERAPII DERMATOLOGICZNEJ

  • Przestrzegaj dawki przepisanej przez lekarza weterynarii
  • Przestrzegaj częstotliwości podawania leku
  • Przestrzegaj zalecanego czasu trwania terapii
  • Przestrzegaj podstawowych zasad higieny
  • Przestrzegaj terminów wizyt kontrolnych
  • Nie przerywaj leczenia, nawet jeśli zniknęły objawy i widać znaczącą poprawę


SYNDROM UROLOGICZNY KOTÓW

Zmiany jakie należy wprowadzić w środowisku życia kota aby zmniejszyć  częstotliwość występowania objawów – w myśl zasady – LEPIEJ ZAPOBIEGAĆ NIŻ LECZYĆ

Syndrom urologiczny to częsta przypadłość kotów objawiająca się częstym (też bolesnym) oddawaniem moczy w małych ilościach, w moczu można zauważyć krew. Często kot zaczyna załatwiać się poza kuwetą.

Najważniejsze jest prawidłowe zdiagnozowanie problemu dlatego jeśli widzisz, że kot zaczyna częściej oddawać mocz – zgłoś się do lekarza weterynarii. Jeśli lekarz weterynarii wykluczy inne choroby układu moczowego Twojego kota koniecznie zastosuj się do poniższych wskazówek.

Najczęstszą przyczyną problemów jest STRES, dlatego należy go zminimalizować. To co nam może wydawać się nieistotne może wpływać stresująco na kota.

1. Pokarm – musi być ustawiony w miejscu gdzie kot nie będzie czuł się zagrożony, nic go nie zaskoczy.

  • Warto kupić zabawkę, z której jedzenie będzie wypadało małymi porcjami

2. Woda – koty wolą pić z misek szerokich, wtedy wąsy nie dotykają ścianek naczynia

  • Dobrze sprawdzają się fontanny dla kotów

3. Kuwety – jeśli dom jest duży, piętrowy – muszą znajdować się na każdym piętrze

  • liczba kuwet powinna być taka jak liczba kotów w domu
  • kot może nie tolerować konkretnego podkładu – należy próbować z różnymi rodzajami piasku
  • kuweta musi stać w miejscu spokojnym, kot nie może być niepokojony podczas załatwiania się

4. Koty muszą mieć drapaki pionowe jak i poziome.

5. Koty muszą mieć miejsca gdzie mogą się schować (pudełka), wejść wyżej (półki pod sufitem).

6. Zabawa – najlepsze zabawki to takie, które się poruszają, które kot może podrzucić (naśladowanie polowania). Poświęć swemu kotu trochę czasu w ciągu dnia i pobaw się z nim.

7. Można zastosować feromony.

8. Koty otyłe mają większą skłonność do chorób dolnych dróg moczowych.


TOKSOPLAZMOZA

Toksoplazmoza wywoływana jest przez pierwotniaka – Toxoplasma gondii.

U większości zarażonych ludzi choroba przebiega bezobjawowo lub towarzyszą jej objawy ogólnej infekcji. Ciężki przebieg choroby występuje u osób z obniżoną odpornością oraz u kobiet w ciąży, nie posiadających przeciwciał (szacuje się, że ok. 70% mieszkańców Środkowej Europy posiada przeciwciała). Jeśli po raz pierwszy dochodzi do zarażenia w ciąży istnieje duże ryzyko poważnego uszkodzenia płodu lub poronienia.

W JAKI SPOSÓB DOCHODZI DO ZAKAŻENIA U CZŁOWIEKA?

Najczęściej źródłem zakażenia jest surowe mięso oraz mięso poddane niedostatecznej obróbce cieplnej (tatar, niektóre kiełbasy).

Źródłem zakażenia mogą też być warzywa lub liście sałaty zanieczyszczone kocimi odchodami (przydomowe ogródki).

JAKĄ ROLĘ W ZAKAŻENIU ODGRYWAJĄ KOTY?

Koty są jedynymi żywicielami ostatecznymi dla pierwotniaka. Oznacza to, że jako jedyne mogą wydalać oocysty (forma rozwojowa pasożyta) z kałem i może stanowić on źródło zakażenia. U pozostałych gatunków, po zakażeniu cysty umiejscowione są w mięśniach i zakażenie możliwe jest po zjedzeniu takiego mięsa.

Zakażony kot wydala oocysty z kałem i to jedynie podczas pierwszej infekcji. Oocysty stają się one zakaźne po 2-4 dniach. Oznacza to, że kał stanowi potencjalne zagrożenie po 2-4 dniach przebywania w środowisku. Dlatego tak ważne jest czyszczenie kuwety „na bieżąco” oraz dokładne czyszczenie kuwety raz na jakiś czas. Niezwykle ważne jest, żeby czynności te NIE były  wykonywane przez osoby szczególnie podatne na infekcje (kobiety ciężarne z „ujemnymi” przeciwciałami przeciwko T. gondii i osoby z niedoborem immunologicznym).

U kotów też mogą tworzyć się cysty tkankowe wtedy raz zarażony kot może wydalać oocysty do środowiska szczególnie jeśli cierpi jednocześnie na inną chorobę (FIV, FeLV itp.)

Ok. 70% kociej populacji ma przeciwciała przeciwko T.gondii, czyli zaraziły się w przeszłości, wtedy wydalały oocysty, teraz już nie wydalają.

JAK SIĘ CHRONIĆ PRZED ZAKAŻENIEM?

Należy tu przypomnieć, że dla dorosłej osoby zakażenie nie jest groźne i 70% z nas w przeszłości uległo już zakażeniu i mamy przeciwciała.

Osoby, które powinny chronić się przed zakażeniem to kobiety ciężarne z „ujemnymi” przeciwciałami przeciwko T. gondii i osoby z niedoborem immunologicznym.

1. Mieszkanie pod jednym dachem z kotem

  • regularne czyszczenie kuwety w gumowych rękawiczkach, dezynfekcja (gorąca woda >55 st. celcjusza)
  • mycie rąk po pracy w ogrodzie
  • zbadaj kotu krew i kał w odstępach 14 dniowych. Jeśli oba badania są negatywne tzn., że kot nie stanowi zagrożenia i aby zapobiec potencjalnej infekcji nie powinien wychodzić na dwór i być karmiony surowym mięsem. Jeśli wynik krwi jest pozytywny a dwukrotne badanie kału dało wynik negatywny oznacza to, że kot jest zakażony ale nie wydala oocyst więc nie stanowi zagrożenia.

2. Kontakt z żywnością

  • unikać surowego mięsa oraz mięsa poddanego niedostatecznej obróbce cieplnej
  • dokładnie myć warzywa i sałaty